Oto kolejna, piąta już część mojego fanficka. Dziś jako temat muzyczny do tego fragmentu wybrałam po prostu utwór "The Woodland Realm" z soundtracku z II części filmu "Hobbit", który słyszymy podczas wydarzeń w Leśnym Królestwie.
Po tak długiej przerwie pierwszy post. Mam nadzieję, że przerwa jaka oddzielać będzie ten od kolejnego będzie o wiele krótsza od poprzedniej.
~~~
Ostatnie upały oraz pobyt na wsi, a co za tym idzie możliwość beztroskiego spacerowania boso po polnych drogach i rżyskach w słoneczne dnie oraz krótka piosenka "A night to remember" z trailera do gry "Wiedźmin: Dziki Gon", dały inspirację do takiej oto króciutkiej formy literackiej.
A teraz zapraszam do czytania.
Słonko grzało tak
pięknie. Niebo tak błękitne aż oślepiało jaskrawością.
Kwiatki chabrów i rumianku łaskotały jej łydki, kłosy szumiały.
Słonko grzało. Było tak ciepło, upalnie. Ale szła dalej,
powoli, lekko. Skowronek gdzieś zakwilił na błękicie nieba,
spojrzała w górę wyciągnęła dłoń, Lubiła skowronki, och jak
lubiła, zawsze ich słuchała na polu. Ale skowronek umilkł, za to
usłyszała za sobą wołanie. Pewnie Matuś woła by wracała.
Słonko pewnie zaraz najwyżej stanie, a na polu niebezpiecznie…
starsi zawsze ostrzegali przez różnymi lichami co na polu czyhają.
Znów wołanie… „Tak, już idę Matuś, idę, ale jeszcze tam
pójdę…. Tam zawsze takie piękne maki rosły. Jeszcze chwila,
tam, za krzewem dzikiego bzu. Och, są jakie piękne… a tu struga,
nogi zmoczę i pójdę, może matuś nie będzie krzyczeć. Ale co
to? Gdy zbliża dłoń do maków te więdną, tlą się i zmieniają
w popiół… a struga? Struga wrze, kipi, gdy zamoczy nóżkę. I
znów wołanie. Wołanie? Nie…. To krzyk.
Biegnie. Lekko,
ledwo dotykając stopami ziemi. Patrzy w dół. Jej stopy nie
dotykają ziemi. Leci, szybko bardzo szybko. Lniana sukienka furczy w
gorących powiewach. Wianek na głowie rozsiewa upajający duszący
zapach. A ona leci, nagle wznosi się w górę i zaczyna się kręcić
w kółko, szybko, coraz szybciej, jak fryga, obraca się wnosząc
tumany kurzu spośród łanów pszenicy.
I coś ją łapie,
silnie trzyma w miejscu. Nie może się już obracać, a tak ją to
bawiło. Wściekła spogląda w dół, cios spada na nią
błyskawicznie, a następujący po nim ryk zagłusza wszystko w
okolicy. Spina się w sobie i rozbłyska rażącym jak słonce
światłem, ale kolejne ciosy spadają dalej, Kręci się, miota.
Szuka dłońmi napastnika, ale jest za szybki. Jej szpony tną
powietrze. Kolejne ciosy. Srebro rani ją i parzy. Kolejny ryk,
kolejne próby wyrwania się z tego kręgu, który ją trzyma.
Wiedźmin składa
palce po raz kolejny w znak Yrden. Wycie upiora słychać w całej
okolicy. Cios, unik, obrót, cios i kolejny. Błyskawicznie… i
odruchowo, a jednak całkiem świadomie wiedźmin wykonuje kolejne
sekwencje. Wyuczone przez wiele lat na morderczych machinach w Kaer
Morhen.
Srebro pali, tak
bardzo rani i piecze. „Matuś, czemuście na mnie wiedźmaka
posłali?… com ja winna temu, że Maćko na polu zasnął? Spał
tom co ucałowała… A Janek? Nie chciałam mu zrobić krzywdy, ale…
och Matuś…”
"You can't touch music... but music can touch you."
Postanowiłam, że muzyce z ekranizacji powieści J.R.R. Tolkiena poświęcę osobny post, gdyż jest to obszerny temat, zważywszy choćby na ilość filmów - 3 części LOTR i jak na razie jedna HOBBITA.
I decided that the music of the film adaptation of JRR Tolkien devote a separate post because it's a big topic, since even if the number of films - three of the LOTR and so far the one part of THE HOBBIT.
